...
สุดท้าย คุณก็คงเป็นคนคนเดียว
ที่ผม ไม่สามารถ "หลอกตัวเอง" ได้
ว่าผม "ลืม" คุณได้แล้ว
ว่าผม "ไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณแล้ว"
มันไม่จริงเลยแม้แต่น้อย
ผมฝันเห็นคุณล่ะ กับเพื่อนคุณอีกคนที่ผมรักมาก
เราเดินสวน และเราก็เจอกัน ผมดีใจ ผมกอดคุณทั้งสอง..
ความฝันนั้นชัดมากจนแทบนึกว่ามันคือความจริง
แต่เมื่อผมตื่นขึ้นมา ผมรู้ดี ว่านั่นไม่ใช่ ไม่ใช่ความจริง
มันคงไม่มีทางเป็นจริงได้อีก
จากนี้ไปเราคงไม่ได้เจอกันอีก
อย่าถามเลยว่าผมอยากเจอคุณอีกไหม
...
ผมอยากตอกย้ำตัวเองด้วยความจริงย่อหน้าที่แล้ว
เพราะความจริงเหล่านั้นมันพังทลายลง
ผมคงดีใจมากๆ มากๆ แน่ๆ
...
แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร
แล้วมันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน...
...