...
และแล้ว ก็คิดได้ซะที เรื่องที่ค้างคามานาน
ถึงแม้อาจจะไม่มีอะไรดี แต่อย่างน้อย มันก็ดีกว่าคิดแล้วไม่ได้อะไรเลย
...
เรื่องแรก
เคยคิดว่า จะซิ่วตั้งแต่จบเทอม 1 ของปี 1 ถ้ามันไม่มีอะไรดี
สุดท้าย ก็คิดได้ว่าจะทำอย่างไร
1.จะซิ่วเมื่อจบปี 1 เพื่อไม่ให้เสียเวลาไปกว่านี้
2.จะซิ่วเมื่อไม่ได้เอกที่หวังไว้
เพราะเรารู้ดีว่า เราต้องการสิ่งนี้แล้ว หากไม่ได้ จะไม่ผันตัวเองไม่เรียนเอกอื่น
และรู้ดีด้วยว่า เรามันไม่สามารถพอกับสิ่งที่เราไม่รัก
อยากทำแต่เพียง สิ่งที่ตนเองรัก เท่านั้น
เพราะขนาดเราทำได้ เรายังเหนื่อยขนาดนี้
ถ้าเราอยู่กับสิ่งที่ทำไม่ได้ เราจะเหนื่อย เจ็บสักแค่ไหน
...
เดินต่อไป ก็เท่านั้น
...
เรื่องที่ 2
ความจริงอย่านับเป็นเรื่องเลยดีกว่า
สุดท้าย แต่ไม่ท้ายสุด
จะขอเก็บเอาไว้ เป็นพลัง เป็นความทรงจำ
ต่อให้ใครจะมาพูดให้ชั้นเลิก ชั้นก็จะไม่เลิก
เพราะมันเป็นเรื่องของหัวใจของชั้น
ชั้นสามารถควบคุมสิ่งที่ตนเองคิดได้
ไม่ต้องให้ใครมาสั่ง
ถึงแม้จะมีอะไรผิดพลาด
คนทีรับผลนั้น ก็มีแต่ตัวชั้น ไม่ใช่เหรอ
...
คนนี้ พี่ขอจริงๆ
เพราะชอบใครคนใหม่ ก็ไม่อาจลืมเธอได้
มันยังรักเธอ แม้จะรักใคร
...
ลอปอ.
*เลือทำ ในสิ่งที่ตนเองรักและถนัดที่สุด
ยังไง ปลายทางก็เหมือนกัน
(ล่ะมั้ง)
...
//ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืนฯ
คิดถึงสิ่งที่เป็นไปในความฝัน
มันก็ยังดีกว่า
คิดถึงสิ่งที่เป็นจริง แต่ไม่อาจแม้เอื้อมมือสัมผัส
... คิดถึงนะ คิดถึงมากๆเลย ...